بحران تجرد قطعی در ایران؛ وقتی اقتصاد، سفره عقد را به بن‌بست می‌کشاند

نرخ تجرد قطعی در ایران با رشدی ۷ برابری به یک ابربحران ملی تبدیل شده است.

۱۴ درصد جمعیت ایران سالمند هستند و گیلان و مازندران سالمندترین استان‌ها محسوب می‌شوند.

سقوط قدرت خرید و رواج هم‌خانگی، جامعه را به سمت سناریوی سالمندی تنها سوق می‌دهد.

شمار مجردها از ۱۷ میلیون نفر گذشت و نرخ تجرد قطعی زنان به ۱۴ درصد رسید.

بیش از یک میلیون نفر در آستانه تجرد قطعی هستند که ۷۵ درصد آن‌ها زن هستند.

زنانه‌شدن تجرد قطعی نشان‌دهنده کاهش شانس ازدواج با افزایش سن است.

فقر و نابرابری اقتصادی عامل ۷۰ درصد امتناع جوانان از تشکیل خانواده است.

انحراف منابع وام ازدواج به بخش‌های تجاری، تسهیلات بانکی را بی‌اثر کرده است.

ناامیدی مالی عامل ۴۲ درصد طلاق‌های سه سال اول زندگی مشترک است.

رواج هم‌خانگی غیررسمی در کلان‌شهرها به عنوان الگوی زیستی جایگزین افزایش یافته است.

زنان در روابط هم‌خانگی به دلیل نبود حمایت قانونی، بیشترین آسیب مالی و روانی را می‌بینند.

زنان خارج شده از هم‌خانگی به دلیل برچسب‌های اجتماعی به سمت تجرد قطعی سوق می‌یابند.

نرخ باروری به ۱.۴ رسیده و پدیده سالمندی انفرادی در دو دهه آینده بحرانی خواهد بود.

هزینه نگهداری سالمندان تنها سه برابر است و سیستم رفاهی کشور با کمبود تخت مواجه است.

تغییر الگوهای ازدواج، پاسخ دفاعی جامعه به بی‌ثباتی اقتصادی است.

۱۳ درصد خانوارها سبک زندگی انفرادی دارند که بخش بزرگی از آن تحمیلی است.

اصلاحات ساختاری در بازار کار و نظام بانکی برای مهار تجرد قطعی ضروری است.

ایران در حال از دست دادن فرصت‌های پنجره جمعیتی است و نیازمند اقدامات فوری معیشتی است.