نرخ اشتغال

نرخ اشتغال یعنی از کلِ آدم‌هایی که در سنِ کار هستند، چند نفرشان واقعاً چرخِ اقتصاد را می‌چرخانند و درآمد دارند. خیلی‌ها فکر می‌کنند اگر نرخ بیکاری پایین بیاید یعنی همه سرِ کارند، اما واقعیت این است که نرخ اشتغال معیار دقیق‌تری است؛ چون نشان می‌دهد چه بخشی از جامعه مولد است و چه بخشی به دلایل مختلف مثل تحصیل، خانه‌داری یا ناامیدی از بازار، خانه‌نشین شده‌اند. در اقتصاد ایران، پایین بودن این نرخ معمولاً به معنای فشارِ بیشتر بر بخش کوچکی از جامعه برای تأمین مخارج کل جمعیت است.

وقتی نرخ اشتغال در ایران بالا می‌رود، یعنی سفره‌های بیشتری با تکیه بر کار و تولیدِ واقعی پر می‌شوند و وابستگی معیشت مردم به یارانه‌های دولتی یا نوساناتِ اتفاقی کمتر می‌شود. برای شما به عنوان یک شهروند، بالا رفتن این نرخ یعنی «بارِ تکفل» در خانواده کم شده است؛ مثلاً اگر در یک خانواده چهار نفره به جای یک نفر، دو نفر شاغل باشند، آن خانواده در برابر موج‌های تورمی و گرانیِ دلار بسیار مقاوم‌تر خواهد بود. در واقع نرخ اشتغال بالا، موتور محرک قدرت خرید و امنیتِ اقتصادی در سطحِ خرد است.