تجارت درون‌منطقه‌ای

تجارت درون‌منطقه‌ای یعنی به جای اینکه برای خرید یک کالا سراغ کشورهای دوردست در قاره‌های دیگر برویم، نیازمان را از همسایه‌های دیواربه‌دیوار تامین کنیم. در این مدل، کشورهایی که در یک منطقه جغرافیایی هستند، به دلیل نزدیکی مرزها و شباهت سلیقه مصرف‌کنندگان، ترجیح می‌دهند با هم معامله کنند. این کار باعث می‌شود کالاها سریع‌تر و با هزینه جابه‌جایی بسیار کمتری به دست مشتری برسد و وابستگی به ارزهای دور از دسترس کمتر شود.

برای ما در ایران، این نوع تجارت حکم یک سوپاپ اطمینان را دارد. وقتی دسترسی به بازارهای جهانی به دلیل تحریم سخت می‌شود، بازارهای عراق، افغانستان و امارات به اصلی‌ترین مقصد صادراتی و منبع وارداتی ما تبدیل می‌شوند. مثلاً وقتی مصالح ساختمانی یا محصولات کشاورزی ایران به جای بازارهای دور، به کشورهای همسایه صادر می‌شود، هم ارزآوری سریع‌تر اتفاق می‌افتد و هم به دلیل هزینه پایین حمل‌ونقل، تولیدکننده ایرانی می‌تواند سود بیشتری ببرد که در نهایت به حفظ شغل کارگران و ثبات نسبی قیمت‌ها در داخل کمک می‌کند.