اینرسی سیاستی

اینرسی سیاستی زمانی رخ می‌دهد که چرخ‌دنده‌های تصمیم‌گیری در دولت یا بانک مرکزی چنان سفت شده‌اند که نمی‌توانند هم‌گام با واقعیت‌های بازار حرکت کنند. در این حالت، سیاست‌گذار به دلایل مختلفی مثل ترس از تبعات اجتماعی، فشارهای سیاسی یا صرفاً بروکراسی پیچیده، ترجیح می‌دهد به همان روش‌های قبلی ادامه دهد. این یعنی حتی وقتی زنگ خطر تورم یا رکود به صدا درمی‌آید، فرمان اقتصاد به‌موقع چرخانده نمی‌شود و تصمیمات جدید با تأخیر زیاد و زمانی گرفته می‌شوند که دیگر هزینه اصلاح بسیار بالا رفته است. در اقتصاد ایران، ملموس‌ترین مثال اینرسی سیاستی را می‌توان در اصرار طولانی‌مدت بر تثبیت قیمت انرژی یا نرخ ارز ترجیحی دید. وقتی تورم سال‌ها ادامه دارد اما قیمت بنزین یا دلار دولتی ثابت می‌ماند، در واقع فنر قیمت‌ها در حال فشرده شدن است. این لنگر انداختن روی سیاست‌های قدیمی باعث می‌شود که به‌جای تغییرات کوچک و تدریجی، جامعه ناگهان با شوک‌های قیمتی بزرگ و پیش‌بینی‌نشده روبرو شود که امنیت مالی خانواده‌ها و برنامه‌ریزی کسب‌وکارهای ایرانی را مختل می‌کند.