همکاری جنوب-جنوب

همکاری جنوب-جنوب یعنی کشورهای در حال توسعه که چالش‌های اقتصادی مشابهی دارند، تصمیم می‌گیرند به‌جای انتظار برای سرمایه‌گذاری یا تکنولوژی از سمت کشورهای ثروتمند غربی، با تکیه بر توانایی‌های یکدیگر با هم تجارت کنند. این همکاری فقط جابه‌جایی کالا نیست؛ بلکه شامل انتقال دانش فنی بومی و بستن قراردادهای پولی دوجانبه است تا وابستگی به سیستم‌های مالی بین‌المللی که تحت کنترل قدرت‌های بزرگ است، کمتر شود. برای ما در ایران، این مفهوم در سال‌های اخیر با عضویت در پیمان‌هایی مثل بریکس یا سازمان شانگهای پررنگ شده است. وقتی ایران با کشوری مثل هند یا روسیه وارد معامله مستقیم می‌شود، می‌تواند بخشی از نیازهای اساسی خود را بدون نیاز به دلار و از طریق تهاتر یا ارزهای محلی تأمین کند. این کار باعث می‌شود فشار تحریم‌ها بر سفره مردم کاهش یابد و با باز شدن بازارهای صادراتی جدید در کشورهای همسایه و همسو، تولیدکننده ایرانی بتواند فارغ از محدودیت‌های بانکی جهانی، کالای خود را بفروشد که نتیجه آن ثبات بیشتر در بازار ارز و اشتغال است.