اقتصاد سالمندی

اقتصاد سالمندی زمانی معنا پیدا می‌کند که هرم جمعیتی یک کشور به سمت پیر شدن حرکت کند و تعداد افراد بالای ۶۰ سال نسبت به جوانان شاغل افزایش یابد. در این وضعیت، الگوی مصرف جامعه تغییر می‌کند؛ یعنی به جای تقاضا برای مسکنِ اول یا کالاهای مصرفی جوانان، تقاضا برای خدمات درمانی، دارو و مراقبت‌های ویژه رشد می‌کند. این پدیده در عین حال که چالش‌برانگیز است، می‌تواند بازار کار جدیدی را برای خدمات تخصصی مراقبتی و تجهیزات پزشکی ایجاد کند. در واقع، اقتصاد سالمندی بازتابی از تغییر نیازهای یک ملت است که تمام ارکان از تولید تا توزیع ثروت را تحت تأثیر قرار می‌دهد. در ایران، این مفهوم با بحران ناترازی صندوق‌های بازنشستگی گره خورده است. وقتی تعداد بازنشستگان از تعداد بیمه‌پردازان پیشی بگیرد، صندوق‌هایی مثل تأمین اجتماعی برای پرداخت حقوق ماهانه دچار کسری می‌شوند و دولت ناچار می‌شود برای جبران این بودجه از منابع عمومی هزینه کند که در نهایت به تورم و کاهش قدرت خرید همگان منجر می‌شود. برای یک خانواده ایرانی، اقتصاد سالمندی یعنی اختصاص سهم بزرگ‌تری از درآمد ماهانه به هزینه‌های درمان والدین و نگرانی از بابت کفایت مستمری‌هایی که با تورم همخوانی ندارند.