ویزای کار

ویزای کار در واقع اجازه رسمی دولت به یک فرد غیربومی است تا بتواند در یک جایگاه شغلی مشخص فعالیت کرده و حقوق دریافت کند. در ساختار اداری ایران، این فرآیند معمولاً با صدور «پروانه کار» توسط وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی تکمیل می‌شود؛ به این معنا که کارفرما باید ثابت کند برای آن تخصص خاص، نیروی کار داخلیِ جایگزین وجود ندارد یا حضور آن متخصص خارجی برای پیشبرد پروژه‌های ملی مثل توسعه فازهای پارس جنوبی یا صنایع نیروگاهی ضروری است.

این موضوع از دو جهت بر معیشت و اقتصاد ما اثر می‌گذارد. از یک طرف، حضور قانونی یا غیرقانونی نیروی کار خارجی در بخش‌هایی مثل ساختمان‌سازی یا کشاورزی، روی سطح دستمزدها و قیمت تمام‌شده مسکن و خوراک اثر دارد. از طرف دیگر، برای بسیاری از جوانان و متخصصان ایرانی، دریافت ویزای کار از کشورهایی مثل عمان، قطر یا آلمان به معنای دستیابی به درآمد ارزی و امنیت شغلی بالاتر است؛ پدیده‌ای که اگرچه باعث خروج تخصص از کشور می‌شود، اما از طریق ارسال ارز به داخل، روی قدرت خرید خانواده‌های آن‌ها تاثیر مستقیم می‌گذارد.