سرمایه‌گذاری زیرساختی

سرمایه‌گذاری زیرساختی یعنی ساختنِ همان ستون‌هایی که بقیه اقتصاد روی آن‌ها بنا می‌شود. وقتی دولت یا بخش خصوصی روی راه‌آهن، بنادر، دکل‌های مخابراتی یا سدها سرمایه‌گذاری می‌کنند، در واقع دارند هزینه جابه‌جایی و تولید را برای کل کشور پایین می‌آورند. این‌ها پروژه‌هایی بزرگ و گران هستند که سودشان نه در لحظه، بلکه به صورت تدریجی و از طریق تقویتِ کلِ بدنه اقتصاد به جامعه برمی‌گردد.

در ایران، کمبود این سرمایه‌گذاری را مستقیماً در زندگی‌مان حس می‌کنیم؛ مثلاً وقتی تابستان‌ها برق صنایع قطع می‌شود یا زمستان‌ها با ناترازی گاز روبرو هستیم، یعنی زیرساختِ انرژی متناسب با نیاز کشور رشد نکرده است. این اتفاق باعث می‌شود تولیدِ کارخانه‌ها کم شود، قیمت کالاها برای ما بالا برود و در نهایت قدرت خرید مردم به دلیل تورمِ ناشی از کمبود عرضه، کاهش یابد. به زبان ساده، زیرساختِ قوی یعنی اصطکاکِ کمتر برای چرخیدنِ چرخِ اقتصاد و امنیتِ بیشتر برای معیشت مردم.