اقتصاد دریامحور

اقتصاد دریامحور یعنی به‌جای وابستگی صرف به نفت یا کشاورزی در مناطق خشک مرکزی، از ۵۸۰۰ کیلومتر مرز آبی ایران برای خلق ثروت استفاده کنیم. این رویکرد شامل زنجیره‌ای از فعالیت‌ها مثل کشتی‌سازی، توسعه بنادر اقیانوسی، گردشگری ساحلی، صیادی صنعتی و حتی تولید انرژی و شیرین‌کردن آب دریاست. در واقع، دریا در این مدل اقتصادی نه یک مرز جغرافیایی، بلکه موتور اصلی پیشران اقتصاد و دروازه اتصال سفره ایرانی به بازارهای جهانی محسوب می‌شود. برای مردم ایران، ثمره این تغییر نگاه در قالب کاهش هزینه‌های حمل‌ونقل کالا و در نتیجه کنترل قیمت‌ها، و همچنین ایجاد هزاران شغل جدید در استان‌های ساحلی ظاهر می‌شود. به عنوان مثال، اگر بندر چابهار به قطب ترانزیتی منطقه تبدیل شود، نه تنها درآمد ارزی کشور از طریق حق عبور کالاها جهش می‌یابد، بلکه با رونق گرفتن کسب‌وکارهای محلی و کاهش وابستگی به بودجه‌های دولتی، ثبات اقتصادی و رفاه بیشتری برای خانواده‌های ایرانی رقم خواهد خورد.