طبقه کارگر

طبقه کارگر در ساده‌ترین تعریف، شامل تمام افرادی است که برای گذران زندگی، تخصص یا توان جسمی خود را به کارفرمایان دولتی یا خصوصی می‌فروشند. برخلاف سرمایه‌گذاران که از سود دارایی‌هایشان درآمد دارند، دارایی اصلی کارگر، زمان و مهارت اوست. در فضای اقتصادی ایران، این طیف فقط محدود به کارگران کارخانه نیست؛ بلکه بخش بزرگی از کارکنان خدماتی، نیروهای شرکتی و حتی شاغلان بخش‌های غیررسمی را شامل می‌شود که فاقد ابزار تولید یا سرمایه کلان هستند.

اهمیت این طبقه در زندگی روزمره زمانی روشن می‌شود که بدانیم قدرت خرید آن‌ها موتور محرک بازار است. در ایران، به دلیل تورم بالا، طبقه کارگر معمولاً با چالش «عقب‌ماندگی مزد از هزینه‌ها» دست‌وپنجه نرم می‌کند. وقتی قیمت دلار جهش می‌کند، هزینه‌های زندگی (اجاره‌بها و اقلام خوراکی) بلافاصله بالا می‌رود، اما دستمزد کارگر تا پایان سال ثابت می‌ماند. این وضعیت باعث می‌شود تصمیمات درباره حداقل دستمزد در پایان هر سال، حیاتی‌ترین خبر اقتصادی برای میلیون‌ها خانوار باشد تا بدانند آیا سال آینده توان خرید همان سبد کالای قبلی را خواهند داشت یا خیر.