صرفه به مقیاس

صرفه به مقیاس یعنی هرچه بیشتر تولید کنید، هزینه ساخت هر یک عدد کالا برایتان ارزان‌تر تمام می‌شود. دلیلش ساده است؛ هزینه‌های ثابت مثل اجاره سوله، خرید دستگاه‌ها یا حقوق نگهبان، وقتی بین هزار کالا تقسیم شود، سهم هر کالا خیلی کمتر از زمانی است که فقط ده کالا تولید کنید. این یعنی بزرگ شدنِ مقیاسِ تولید، به نفعِ جیبِ تولیدکننده و در نهایت خریدار است. در اقتصاد ایران، این مفهوم را در صنایع بزرگی مثل لبنیات یا پتروشیمی می‌بینیم. مثلاً یک برند بزرگ لبنیاتی چون روزانه میلیون‌ها بطری شیر تولید می‌کند، هزینه بسته‌بندی و حمل‌ونقل برایش بسیار کمتر از یک کارگاه کوچک محلی است. برای شما به عنوان مصرف‌کننده، این یعنی برندهای بزرگتر معمولاً قیمت رقابتی‌تری دارند؛ اما اگر این شرکت‌ها به دلیل مدیریت ضعیف یا انحصار، از این مزیت برای کاهش قیمت استفاده نکنند، هزینه نهایی روی سفره شما سنگین‌تر می‌شود.