کالای عمومی

کالای عمومی برخلاف نان یا بنزین که با مصرفِ شما تمام می‌شود یا می‌شود جلوی خریدِ بقیه را گرفت، متعلق به همه است. ویژگی اصلی‌اش این است که نمی‌توانید کسی را که پول نداده از آن محروم کنید (مثل هوای پاک) و استفاده شما هم باعث نمی‌شود برای همسایه‌تان چیزی کم بیاید. در اقتصاد ایران، این کالاها معمولاً توسط دولت یا شهرداری‌ها عرضه می‌شوند چون هیچ شرکت خصوصی نمی‌تواند بابتِ تماشای چراغ‌های خیابان یا امنیتِ جاده‌ها از تک‌تکِ رهگذران پول بگیرد و سود کند. اهمیت این کالاها در زندگی ما زمانی حس می‌شود که بودجه دولت کم می‌آید و کیفیت آن‌ها افت می‌کند. مثلاً وقتی امنیتِ جاده‌های بین‌شهری به دلیل کمبود بودجه راهداری کم می‌شود، هزینه جانی و مالی آن مستقیماً از جیب مردم می‌رود. یا در بحث آلودگی هوای کلان‌شهرها، چون هوای سالم یک کالای عمومی است و کسی برای تولیدش انگیزه فردی ندارد، اگر دولت درست مدیریت نکند، همه شهروندان با هزینه‌های سنگینِ درمانی و کاهشِ کیفیت زندگی روبه‌رو می‌شوند. در واقع ما هزینه این کالاها را نه در فروشگاه، بلکه با مالیات و عوارض پرداخت می‌کنیم.