بنگاه‌داری

بنگاه‌داری در نظام بانکی ایران به وضعیتی گفته می‌شود که بانک‌ها به جای تمرکز بر وظیفه اصلی خود یعنی واسطه‌گری مالی و اعطای تسهیلات، مستقیماً وارد دنیای کسب‌وکار می‌شوند. در این حالت، بانک با تاسیس شرکت‌های زیرمجموعه یا خرید سهام مدیریتی کارخانه‌ها و پروژه‌های بزرگ، خودش به یک تاجر یا سازنده تبدیل می‌شود. این رفتار در اقتصاد ایران معمولاً راهکاری برای حفظ ارزش دارایی‌ها در برابر تورم یا جبران ناترازی‌های مالی بانک از طریق سودِ فعالیت‌های تجاری است. این موضوع مستقیماً روی زندگی مردم اثر می‌گذارد؛ چون وقتی سرمایه بانک در پروژه‌های ساختمانی لوکس یا شرکت‌های تابعه قفل می‌شود، قدرت وام‌دهی بانک به مردم عادی و کسب‌وکارهای کوچک کاهش می‌یابد. برای مثال، وقتی یک بانک ترجیح می‌دهد منابعش را صرف ساخت یک مرکز خرید بزرگ در تهران کند، عملاً صف وام ازدواج یا تسهیلات تولید طولانی‌تر می‌شود و نقدینگی به جای چرخش در لایه‌های مختلف اقتصاد، در دارایی‌های ثابت رسوب می‌کند که این خود می‌تواند به تورم و رکود دامن بزند.