اجاره حمایتی
اجاره حمایتی راهکاری است که در آن دولت یا شهرداریها به جای واگذاری مالکیت، نقش صاحبخانه را بازی میکنند و واحدهای مسکونی را با قیمتی پایینتر از عرف بنگاهها در اختیار خانوادهها قرار میدهند. در این مدل، هدف اصلی سودآوری نیست، بلکه حاکمیت تلاش میکند با حذف قیمت زمین از بهای تمامشده یا پرداخت یارانههای مستقیم، فشار سنگین اجارهبها را از روی دوش مستأجر بردارد تا فرد بتواند بخشی از درآمدش را برای نیازهای اساسی دیگر یا سرمایهگذاری آینده ذخیره کند.
در اقتصاد ایران که هزینه مسکن گاهی بیش از نیمی از درآمد ماهانه خانوار را میبلعد، اجاره حمایتی میتواند مانند یک سپر دفاعی در برابر تورم عمل کند. برای مثال، طرحهایی که در آن زمینهای دولتی به صورت اجاره ۹۹ ساله واگذار میشوند یا پروژههای مسکن ملی که با هدف اسکان دهکهای پایین ساخته شدهاند، تلاشی برای اجرای این مفهوم هستند. وقتی یک خانواده به جای درگیر شدن در رقابت تند قیمتها در بازار آزاد، در این واحدها ساکن میشود، ثبات معیشتی بیشتری پیدا کرده و از جابهجاییهای اجباری سالانه در امان میماند.
چرا الان مهم است
تازهبا جدی شدن بحث تغییرات جمعیتی و احتمال کاهش تقاضای مسکن در سالهای آینده، تمرکز سیاستگذار از «ساختوساز انبوه» به سمت مدیریتِ هزینههای جاری متمایل شده است. در شرایطی که خرید خانه برای بسیاری از جوانان به آرزویی دوردست تبدیل شده، «اجاره حمایتی» به عنوان پلی برای تأمین امنیت سکونت در دوران گذارِ فعلی و کاهش فشارِ اجارهبها بر معیشت خانوارها اهمیت مضاعفی پیدا کرده است.
آخرین اخبار با این مفهوم
تغییر نسل در بازار مسکن؛ چرا نیاز به خانه تا سال ۱۴۱۵ حدود ۴۰ درصد کاهش مییابد؟
بازار مسکن با کاهش ۴۰ درصدی تقاضای نسلی روبروست؛ نیاز واقعی سالانه ۵۹۰ هزار واحد است، نه یک میلیون ادعایی دولت.
۵ تیر ۱۴۰۵