ظرفیت جذب
ظرفیت جذب یعنی یک کشور چقدر توان و زیرساخت برای پذیرش سرمایهگذاری جدید دارد تا آن پول واقعاً به کار بیاید. تصور کنید در یک گلدان کوچک، پارچپارچ آب بریزید؛ آب اضافی بیرون میریزد و ریشه را میپوساند. در اقتصاد هم اگر پول، چه از مسیر درآمد نفت و چه از طریق چاپ پول، بیشتر از توانِ مدیریتی، فنی و قانونیِ کشور تزریق شود، به جای رشد اقتصادی، فقط باعث گرانی و فساد میشود.
برای ما ایرانیها، این مفهوم یعنی صرفاً داشتنِ دلارِ نفتی یا بودجههای کلان کافی نیست. اگر جاده، نیروی متخصص، ثبات قوانین و تکنولوژیِ لازم را نداشته باشیم، تزریق پول به پروژههایی که زیرساختشان آماده نیست، منجر به نقدینگی سرگردان و تورم در بازارِ داراییهایی مثل طلا و دلار میشود. در واقع، بالا رفتن ظرفیت جذب یعنی وقتی سرمایهگذاری صورت میگیرد، شما نتیجهاش را در رونقِ واقعیِ کسبوکارها و سفره خود ببینید، نه در کاهش قدرت خریدتان.
چرا الان مهم است
تازهاین روزها که بحث ورود سرمایههای خارجی به پروژههای صنعتی داغ شده، سوال اصلی این نیست که چقدر دلار وارد میشود؛ بلکه سوال این است که آیا ساختار اقتصادی ایران توانِ هضم و تبدیل این منابع به رشد را دارد؟ «ظرفیت جذب» دقیقاً همان مرزی است که مشخص میکند سرمایه خارجی به موتور محرک تولید تبدیل میشود یا با ایجاد رقابت نابرابر، کسبوکارهای داخلی را از پا درمیآورد.
آخرین اخبار با این مفهوم

سرمایهگذاری خارجی در ایران: موتور محرک یا تهدیدی برای تولید داخلی؟
سرمایهگذاری خارجی بهخودیخود معجزه نمیکند؛ موفقیت آن در ایران گروی کیفیت نهادها و توانایی جذب فناوری توسط بخش خصوصی است.
۱ تیر ۱۴۰۵