اجاره حمایتی

اجاره حمایتی راهکاری است که در آن دولت یا شهرداری‌ها به جای واگذاری مالکیت، نقش صاحب‌خانه را بازی می‌کنند و واحدهای مسکونی را با قیمتی پایین‌تر از عرف بنگاه‌ها در اختیار خانواده‌ها قرار می‌دهند. در این مدل، هدف اصلی سودآوری نیست، بلکه حاکمیت تلاش می‌کند با حذف قیمت زمین از بهای تمام‌شده یا پرداخت یارانه‌های مستقیم، فشار سنگین اجاره‌بها را از روی دوش مستأجر بردارد تا فرد بتواند بخشی از درآمدش را برای نیازهای اساسی دیگر یا سرمایه‌گذاری آینده ذخیره کند.

در اقتصاد ایران که هزینه مسکن گاهی بیش از نیمی از درآمد ماهانه خانوار را می‌بلعد، اجاره حمایتی می‌تواند مانند یک سپر دفاعی در برابر تورم عمل کند. برای مثال، طرح‌هایی که در آن زمین‌های دولتی به صورت اجاره ۹۹ ساله واگذار می‌شوند یا پروژه‌های مسکن ملی که با هدف اسکان دهک‌های پایین ساخته شده‌اند، تلاشی برای اجرای این مفهوم هستند. وقتی یک خانواده به جای درگیر شدن در رقابت تند قیمت‌ها در بازار آزاد، در این واحدها ساکن می‌شود، ثبات معیشتی بیشتری پیدا کرده و از جابه‌جایی‌های اجباری سالانه در امان می‌ماند.