قرض‌الحسنه

قرض‌الحسنه در واقع ساده‌ترین شکل قرارداد مالی در بانکداری ایران است که بر پایه خیرخواهی بنا شده؛ به این معنا که سپرده‌گذار پولی را بدون انتظار دریافت سود در بانک می‌گذارد تا بانک آن را به افراد نیازمند وام بدهد. در این میان، بانک حق ندارد سودی از وام‌گیرنده بگیرد و فقط مبلغی جزئی به عنوان کارمزد برای تأمین هزینه‌های اداری و حقوق کارکنان شعبه دریافت می‌کند. این تفاوت اصلی قرض‌الحسنه با وام‌های عادی است که نرخ سودهای بالایی دارند.

برای مردم ایران، قرض‌الحسنه ملموس‌ترین راه برای عبور از بن‌بست‌های مالی کوچک است. وام‌های ازدواج، فرزندآوری و ودیعه مسکن که دولت‌ها بر آن تأکید دارند، از همین مسیر تأمین می‌شوند. با این حال، به دلیل تورم بالا، ارزش پولی که در این حساب‌ها ذخیره می‌شود به مرور کاهش می‌یابد؛ به همین دلیل بانک‌ها با روش‌هایی مثل قرعه‌کشی و جوایز نقدی سعی می‌کنند مردم را به نگه داشتن پول در این حساب‌ها تشویق کنند تا چرخه وام‌دهی به متقاضیان متوقف نشود.