وسوسه تثبیت نرخ ارز؛ چرا سیاست‌های ارزی گذشته تکرار می‌شوند؟

منتقدان سیاست ارزی دوباره به دنبال تثبیت نرخ دلار هستند که می‌تواند منجر به رانت و شکاف ارزی شود.

تجربه ارزهای ۴۲۰۰ و ۲۸۵۰۰ تومانی نشان می‌دهد تثبیت نرخ غیرواقعی، کمبود منابع را حل نمی‌کند.

تثبیت دستوری نرخ ارز به معنای مصرف سریع‌تر ذخایر ارزی و ایجاد صف‌های تقاضا است.

سیاست‌های ارزی گذشته نه تنها به اهداف رفاهی نرسیدند، بلکه بدهی‌های ارزی سنگینی ایجاد کردند.

تثبیت نرخ پایین‌تر از بازار، تقاضا را تحریک و انگیزه صادرکنندگان برای عرضه ارز را کاهش می‌دهد.

راهکار پیشنهادی، کاهش تدریجی شکاف نرخ‌ها و شفافیت در تخصیص منابع به جای سرکوب قیمت است.

تثبیت نرخ در کوتاه‌مدت ظاهر بازار را آرام می‌کند اما فشار انباشته را برای تعدیل بزرگ‌تر آماده می‌کند.

سیدکمال سیدعلی معتقد است چندنرخی بودن ارز، اصلی‌ترین عامل شکل‌گیری رانت در اقتصاد است.

کاهش نرخ ارز وارداتی لزوماً به کاهش قیمت برای مصرف‌کننده منجر نمی‌شود و منفعت آن نصیب واردکننده می‌شود.

نزدیک‌تر شدن نرخ ارز وارداتی به نرخ بازار می‌تواند از میزان رانت توزیع‌شده در اقتصاد بکاهد.

حامیان تثبیت ارزی یا از رانت منتفع می‌شوند یا تصور اشتباهی از کاهش قیمت کالا برای جامعه دارند.