ذخایر ارزی
ذخایر ارزی در واقع همان پساندازِ ارزی و طلای یک کشور است که در حسابهای بانک مرکزی نگهداری میشود. این داراییها که عمدتاً از فروش نفت و صادرات به دست میآیند، برخلاف ریال، قابل چاپ کردن نیستند و اعتبار بینالمللی اقتصاد ایران محسوب میشوند. این ذخایر برای پرداخت بدهیهای خارجی و خرید کالاهای حیاتی مثل دارو و نهادههای دامی به کار میروند. برای مردم ایران، حجم این ذخایر به معنای امنیتِ قیمتهاست. وقتی ذخایر ارزی بانک مرکزی پر باشد، قدرتِ مداخله در بازار را دارد و میتواند با عرضه دلار، جلوی گرانیهای هیجانی را بگیرد. اما وقتی این قلک به دلیل تحریم یا افت قیمت نفت خالی شود، سپرِ دفاعی ریال ضعیف شده و هر تنش سیاسی میتواند مستقیماً باعث گران شدن ارز و کاهش قدرت خرید شما شود.
چرا الان مهم است
تازهبا جدی شدن بحث تکنرخی کردن ارز و حذف رانتهای ناشی از نرخهای ترجیحی، نگاهها به توان بانک مرکزی در مدیریت بازار دوخته شده است. ذخایر ارزی در واقع «مهمات» دولت برای کنترل نوسانات در این مسیر پرچالش است؛ هرچه این ذخایر مطمئنتر باشد، احتمال شوک قیمتی به کالاها و داراییهای مردم در فرایند تکنرخی شدن کمتر خواهد بود.
آخرین اخبار با این مفهوم

همتی: بازگشت به ارز ترجیحی منتفی است؛ هدف، تکنرخی شدن حواله ارزی است
بانک مرکزی با رد بازگشت به ارز ترجیحی، بر تکنرخی کردن حواله و حفظ فاصله ۱۰ درصدی با اسکناس تمرکز کرده است.
۳۱ خرداد ۱۴۰۵