چرا طرح‌های بازآفرینی شهری در ایران به ضد خود تبدیل می‌شوند؟

ایده بازآفرینی شهری پس از یک دهه همچنان با چالش‌های جدی در اجرا مواجه است.

مداخله سنگین دولت و مدل‌های مشابه مسکن مهر، مانع موفقیت بازآفرینی شده است.

عدم مشارکت ساکنان و پاره شدن پیوندهای اجتماعی، از پیامدهای نوسازی‌های دولتی است.

حاشیه سود پایین و بی‌رغبتی سازندگان، سرعت نوسازی در بافت‌های فرسوده را کاهش داده است.

ایده بازآفرینی شهری با هدف بهسازی محله‌ها مطرح شد اما با مدل‌های دولتی نامطلوب آغاز شد.

پروژه محله سیروس به عنوان نماد شکست بازآفرینی، پس از ۱۰ سال همچنان معلق است.

شکل حاد بدمسکنی در سکونتگاه‌های غیررسمی با جمعیت حدود ۱۰ میلیون نفر بروز کرده است.

ساکنان سکونتگاه‌های غیررسمی به عنوان شهروندان نامرئی، فاقد خدمات شهری رسمی هستند.

برج‌سازی برای ساکنان سکونتگاه‌های غیررسمی، خطر اعیان‌سازی و جابه‌جایی پنهان را به همراه دارد.

هزینه‌های بالای نگهداری برج‌ها، ساکنان کم‌درآمد را مجبور به مهاجرت مجدد می‌کند.

تجربه موفق وین با مدل مسکن تدریجی، الگویی برای بازآفرینی بدون بازآفرینی فقر است.