چرا بازآفرینی شهری در ایران شکست خورد؟ راهکار جایگزین چیست؟

مداخله سنگین دولت در بازآفرینی شهری، مشابه مسکن مهر، منجر به ناکامی این طرح شده است.

نوسازی بافت‌های فرسوده به دلیل عدم مشارکت ساکنان و گسست پیوندهای اجتماعی با شکست مواجه شده است.

سرمایه‌گذاران ساختمانی به دلیل حاشیه سود پایین و مشوق‌های غیرواقعی، رغبتی به ورود به بافت‌های فرسوده ندارند.

ایده بازآفرینی شهری در دهه ۹۰ با مدل‌های دولتی و کارگزارمحور به انحراف کشیده شد.

پروژه محله سیروس به عنوان نماد شکست بازآفرینی، پس از ۱۰ سال همچنان معلق و دچار آشفتگی است.

سکونتگاه‌های غیررسمی با چالش مضاعف فقر و مسکن نامناسب روبرو هستند که آمار دقیقی از آن‌ها وجود ندارد.

ساکنان سکونتگاه‌های غیررسمی شهروندان نامرئی هستند که سیاست‌های بازآفرینی سعی در رسمیت‌بخشی به آن‌ها دارد.

طرح‌های جدید انتقال ساکنان به برج‌ها منجر به اعیان‌سازی و جابه‌جایی پنهان فقرا از محله‌هایشان می‌شود.

هزینه‌های بالای نگهداری برج‌های جدید، ساکنان فقیر را مجبور به مهاجرت و ایجاد سکونتگاه‌های غیررسمی جدید می‌کند.

راهکار پیشنهادی، مدل «مسکن تدریجی» و بهسازی درجا با مشارکت ساکنان و حفظ مقیاس کم‌طبقه است.