مشارکت در ساخت
مشارکت در ساخت در واقع پیوند میان «زمین» و «سرمایه» است. در اقتصاد ایران که قیمت زمین سهم بزرگی از بهای تمامشده مسکن را دارد، بسیاری از صاحبان خانههای قدیمی توان مالی یا تخصص ساختوساز را ندارند. در این قرارداد، مالک ملک کلنگی خود را میآورد و سازنده متعهد میشود تمام هزینههای اداری، پروانه ساختمان و ساختوساز را بپردازد تا در پایان، هر دو طرف طبق توافق صاحب تعدادی از واحدهای نوساز شوند.
این روش برای مردم راهی است تا بدون نیاز به نقدینگی، دارایی قدیمی خود را به ثروت نوساز و نقدشونده تبدیل کنند. برای مثال، در محلهای که قیمت آپارتمان نوساز بسیار بالاتر از خانه کلنگی است، مالک با این کار ارزش داراییاش را چندبرابر میکند. با این حال، به دلیل تورم مداوم قیمت مصالح در ایران، تنظیم دقیق قرارداد و گرفتن ضمانتهای بانکی یا ملکی از سازنده بسیار مهم است تا پروژه نیمهکاره رها نشود و سرمایه زندگی مالک به خطر نیفتد.
چرا الان مهم است
تازهبا جهش هزینههای ساختوساز در تهران، نسبتِ سنتیِ سود میان مالکان و سازندگان به نفعِ مجریان تغییر کرده و مدلهای قدیمی دیگر صرفه اقتصادی ندارند. از سوی دیگر، ابهام در طرحهای نوظهوری مثل فروش متراژی، باعث شده تا امنیتِ حقوقیِ مشارکت در پروژههای مسکونی بیش از پیش برای خانوادههای ایرانی نگرانکننده و حیاتی شود.
آخرین اخبار با این مفهوم
۴ ابهام بزرگ طرح «خانهریز»؛ آیا پیشخرید متراژی مسکن قانونی است؟
طرح «خانهریز» شهرداری تهران به دلیل ابهامات حقوقی، قیمتگذاری نامشخص و مغایرت با قانون پیشفروش، ریسک بالایی برای سرمایهگذاران دارد.
۲۴ مرداد ۱۴۰۵
تغییر فرمول مشارکت در ساخت؛ سهم سازندگان تهرانی افزایش یافت
تورم هزینههای ساخت، فرمول سنتی مشارکت در ساخت تهران را از ۶۰-۴۰ به نفع مالک، به ۵۰-۵۰ تغییر داده است.
۲۲ تیر ۱۴۰۵