درآمد پایدار شهرداری

درآمد پایدار یعنی پولی که شهرداری هر سال می‌تواند روی آن حساب کند بدون اینکه مجبور شود برای تامین مخارجش «شهر را بفروشد». در اقتصاد ایران، سال‌ها شهرداری‌ها برای پرداخت هزینه‌های جاری خود به درآمد حاصل از ساخت‌وسازهای غیرمجاز یا فروش تراکم (اجازه ساخت طبقات اضافه) وابسته بوده‌اند. اما درآمد پایدار از منابعی مثل عوارض خودرو، عوارض نوسازی ساختمان و سهم شهرداری از مالیات‌هایی که مردم هنگام خرید کالا می‌پردازند تامین می‌شود و به جای تخریب بافت شهر، از چرخه سالم اقتصادی به دست می‌آید.

وقتی شهرداری درآمد پایدار نداشته باشد، برای جبران کسری بودجه به سراغ جریمه‌های کمیسیون ماده ۱۰۰ یا فروش فضای تنفسی شهر می‌رود که نتیجه‌اش ترافیک سنگین و نابودی فضای سبز محله شماست. در مقابل، تکیه بر درآمدهای پایدار باعث می‌شود شهرداری به جای تمرکز بر صدور مجوزهای بی‌رویه، روی بهبود کیفیت مترو، نظافت معابر و نوسازی پارک‌ها تمرکز کند. در واقع، پرداخت عوارض سالانه توسط شهروندان، جایگزین هزینه‌های سنگینی می‌شود که بعدها باید بابت آلودگی هوا و شلوغی ناشی از شهرفروشی بپردازند.