تأمین مالی مسکن

تأمین مالی مسکن در واقع پاسخ به این سوال است که چطور وقتی کل پول یک خانه را نداریم، صاحب‌خانه شویم. در اقتصاد ایران، این کار برخلاف بسیاری از کشورها که وام‌های بلندمدت با سود کم دارند، بیشتر بر پایه وام‌های بانکی محدود و سرمایه‌های خرد مردم در قالب پیش‌فروش استوار است. یعنی شما بخشی از هزینه را نقد می‌دهید و مابقی را از طریق سیستم بانکی یا مشارکت با سازنده تأمین می‌کنید تا فشار مالی یک‌باره به خانواده وارد نشود. اهمیت این موضوع برای زندگی ما در قدرت خرید خلاصه می‌شود. وقتی تورم مسکن از سرعت وام‌دهی بانک‌ها بیشتر است، تأمین مالی سخت‌تر می‌شود. مثلاً در سال‌های اخیر، حتی با افزایش سقف وام مسکن، به دلیل رشد شدید قیمت‌ها در شهرهایی مثل تهران، سهم وام از قیمت کل خانه کوچک‌تر شده است؛ این یعنی خریدار باید سهم بیشتری را از پس‌انداز شخصی بپردازد یا برای جبران کمبود نقدینگی، سراغ خرید اوراق تسهیلات (تسه) در بورس برود که خود این کار هزینه‌ای جداگانه به فرد تحمیل می‌کند.