املاک کلنگی

ملک کلنگی در بازار مسکن ایران به خانه‌ای گفته می‌شود که آن‌قدر قدیمی شده که دیگر کسی روی کیفیتِ بنا یا معماری‌اش حساب نمی‌کند. در واقع وقتی از ملک کلنگی حرف می‌زنیم، یعنی ساختمان ارزشِ سکونتیِ چندانی ندارد و خریدار عملاً فقط پولِ «زمین» را می‌پردازد. معمولاً خانه‌هایی با عمر بالای ۲۵ یا ۳۰ سال که قابلیتِ بازسازیِ اقتصادی ندارند در این دسته قرار می‌گیرند و ارزش اصلی آن‌ها در «تراکم» یا تعداد طبقانی است که شهرداری اجازه می‌دهد در آن زمین ساخته شود.

این اصطلاح برای صاحبانِ خانه و سرمایه‌گذاران به معنیِ یک فرصتِ سودآور برای حفظ ارزش پول است. در اقتصاد ایران که قیمت زمین بخش بزرگی از قیمت نهایی مسکن را تشکیل می‌دهد، داشتن یک ملک کلنگی کلیدِ ورود به قراردادهای «مشارکت در ساخت» است. برای مثال، مالک یک خانه قدیمی در محله‌ای پرتقاضا، زمین خود را در اختیار یک سازنده می‌گذارد و بدون صرف هزینه نقدی، صاحب چند واحد نوساز می‌شود. بنابراین، قیمت‌گذاری این املاک برخلاف آپارتمان‌ها، نه بر اساس امکانات داخلی، بلکه بر اساس ابعاد گذر، برِ ملک و ضوابط پهنه‌بندی شهرداری تعیین می‌شود.