ارز اشخاص

ارز اشخاص در واقع همان دلاری است که دولت در تولید آن نقشی نداشته است. این پول یا حاصل صادرات کالاهایی مثل پسته و فرش توسط بخش خصوصی است، یا سرمایه‌ای است که ایرانیان خارج از کشور در اختیار دارند. برخلاف ارز دولتی که بانک مرکزی باید آن را تخصیص دهد، ارز اشخاص مستقیماً از دارایی صادرکننده یا دارنده ارز تامین می‌شود تا چرخ واردات کالا به کشور سریع‌تر بچرخد.

اهمیت این موضوع در زندگی ما زمانی روشن می‌شود که بدانیم بسیاری از کالاهای وارداتی مثل قطعات خودرو یا لوازم الکترونیکی، ماه‌ها در صف دریافت ارز نیمایی می‌مانند. وقتی دولت اجازه واردات با ارز اشخاص را می‌دهد، واردکننده می‌تواند با توافق قیمتی با یک صادرکننده، سریع‌تر کالا را وارد بازار کند. اگرچه این کار ممکن است قیمت کالا را کمی بالاتر از نرخ دولتی ببرد، اما با افزایش موجودی در بازار، از نایاب شدن و جهش‌های قیمتی ناشی از کمبود کالا جلوگیری می‌کند.