کشت دیم

کشت دیم یعنی سپردن سرنوشت محصول به دست آسمان. در این روش، کشاورز هیچ سیستم آبیاری مصنوعی مثل چاه یا کانال آب ندارد و گیاه که معمولاً گندم، جو یا حبوبات است فقط با تکیه بر بارش‌های فصلی رشد می‌کند. در جغرافیای نیمه‌خشک ایران، دیم‌کاری ستون اصلی تولید غلات است، اما چون همه چیز به آمدن باران بستگی دارد، این نوع کشاورزی با ریسک و عدم قطعیت بالایی همراه است. وقتی بارندگی کم باشد، محصول دیم از بین می‌رود و این یعنی دولت مجبور است برای تامین نان مردم، دلار خرج کند و گندم وارد کند. این اتفاق فشار را بر ذخایر ارزی زیاد کرده و می‌تواند باعث گرانی غیرمستقیم کالاهای دیگر شود. همچنین، چون بخش بزرگی از خوراک دام از جوی دیم تامین می‌شود، خشکسالی بلافاصله قیمت گوشت و لبنیات را در سفره شما بالا می‌برد. در بازار سرمایه هم، سودآوری شرکت‌های زراعی و صنایع غذایی مستقیماً با وضعیت دیم‌زارهای کشور نوسان می‌کند.