کشت آبی

کشت آبی یعنی رساندن آب به زمین کشاورزی با استفاده از ابزارهای مهندسی و دست انسان، به جای اینکه صرفاً منتظر بارش باران بمانیم. در کشوری مثل ایران که بخش بزرگی از آن در منطقه خشک قرار دارد، بدون حفر چاه، ساخت سد و کانال‌کشی، تولید بخش زیادی از میوه‌ها، سبزیجات و غلات استراتژیک غیرممکن است. این نوع کشاورزی به کشاورز اجازه می‌دهد که زمان و میزان آبیاری را کنترل کند و در نتیجه محصولی با کیفیت و حجم بیشتر نسبت به زمین‌های دیم برداشت کند. این مفهوم مستقیماً با قیمت سبد غذایی شما گره خورده است. از آنجا که کشت آبی به برق برای پمپ‌های چاه، سوخت برای موتورها و نگهداری شبکه آبرسانی نیاز دارد، هرگونه تغییر در قیمت انرژی یا کاهش سطح آب‌های زیرزمینی، قیمت تمام‌شده محصولاتی مثل پیاز، گوجه‌فرنگی یا برنج ایرانی را در بازار بالا می‌برد. همچنین در بازار املاک، ارزش زمین‌های دارای حق‌آبه یا چاه مجاز در ایران بسیار بیشتر از زمین‌های دیم است، چرا که امنیت تولید در آن‌ها بالاتر بوده و در برابر موج‌های خشکسالی مقاوم‌تر هستند.