نسبت اشتغال
نسبت اشتغال یعنی از هر ۱۰۰ نفر ایرانی که در سن کار هستند، چند نفرشان واقعاً شاغلاند. در ایران معمولاً تمام توجهها به نرخ بیکاری است، اما نرخ بیکاری فقط کسانی را میبیند که فعالانه دنبال کار میگردند و کسانی که ناامید شده یا خانهدار هستند را حساب نمیکند. نسبت اشتغال تصویر بزرگتری میسازد و نشان میدهد چه سهمی از کلِ ظرفیت انسانی کشور واقعاً دارد ثروت تولید میکند و درآمد به خانه میبرد. وقتی این نسبت در ایران پایین باشد، یعنی بارِ معیشت کل جامعه روی دوش تعداد کمی از افراد است. مثلاً در یک خانواده چهارنفره، اگر فقط یک نفر شاغل باشد، آن خانواده در برابر نوسانات قیمت دلار و تورم بسیار آسیبپذیرتر است تا خانوادهای که دو یا سه شاغل دارد. بالا رفتن این نسبت به معنای توزیع بهتر درآمد بین مردم، پایداری بیشتر صندوقهای بازنشستگی و کاهش نیاز به حمایتهای مستقیم دولتی و یارانههاست.
چرا الان مهم است
تازهاین روزها که آمارهای رسمی از کاهش نرخ بیکاری خبر میدهند، «نسبت اشتغال» اهمیت دوچندانی پیدا کرده است؛ چرا که این عدد برخلاف نرخ بیکاری، فریبِ خروجِ ناامیدانه افراد از بازار کار را نمیخورد. در واقع، برای درک اینکه آیا واقعاً سفرههای بیشتری با درآمدِ واقعی تامین میشود یا صرفاً جویندگانِ کار از یافتنِ شغل دلسرد و خانهنشین شدهاند، باید به جای نرخ بیکاری، به نسبتِ اشتغال چشم بدوزیم.
آخرین اخبار با این مفهوم
تله آماری در بازار کار ایران: کاهش بیکاری به قیمت خروج ناامیدانه از بازار
کاهش نرخ بیکاری ایران ناشی از خروج ناامیدانه افراد از بازار کار و افزایش جمعیت غیرفعال است، نه رونق اشتغال.
۸ تیر ۱۴۰۵