نسبت اشتغال
نسبت اشتغال یعنی از هر ۱۰۰ نفر ایرانی که در سن کار هستند، چند نفرشان واقعاً شاغلاند. در ایران معمولاً تمام توجهها به نرخ بیکاری است، اما نرخ بیکاری فقط کسانی را میبیند که فعالانه دنبال کار میگردند و کسانی که ناامید شده یا خانهدار هستند را حساب نمیکند. نسبت اشتغال تصویر بزرگتری میسازد و نشان میدهد چه سهمی از کلِ ظرفیت انسانی کشور واقعاً دارد ثروت تولید میکند و درآمد به خانه میبرد. وقتی این نسبت در ایران پایین باشد، یعنی بارِ معیشت کل جامعه روی دوش تعداد کمی از افراد است. مثلاً در یک خانواده چهارنفره، اگر فقط یک نفر شاغل باشد، آن خانواده در برابر نوسانات قیمت دلار و تورم بسیار آسیبپذیرتر است تا خانوادهای که دو یا سه شاغل دارد. بالا رفتن این نسبت به معنای توزیع بهتر درآمد بین مردم، پایداری بیشتر صندوقهای بازنشستگی و کاهش نیاز به حمایتهای مستقیم دولتی و یارانههاست.
چرا الان مهم است
تازهکاهش نرخ بیکاری در ماههای اخیر لزوماً به معنای رونق نیست؛ چراکه کاهش «نسبت اشتغال» نشان میدهد بسیاری از افراد، بهویژه زنان، به دلیل ناامیدی از یافتن شغل مناسب، کلاً از بازار کار خارج شدهاند. درک این نسبت به ما کمک میکند بفهمیم چه مقدار از جمعیت واقعاً در تولید ثروت مشارکت دارند و چقدر از آمارها صرفاً ناشی از خانهنشینی است.
آخرین اخبار با این مفهوم
چرا بازار کار زنان همچنان در رکود ساختاری است؟
بازار کار زنان با وجود بهبودهای فصلی، به دلیل ضعف ساختاری و ناتوانی اقتصاد در جذب نیروی کار، همچنان در رکود است.
۷ مرداد ۱۴۰۵
تله آماری در بازار کار ایران: کاهش بیکاری به قیمت خروج ناامیدانه از بازار
کاهش نرخ بیکاری ایران ناشی از خروج ناامیدانه افراد از بازار کار و افزایش جمعیت غیرفعال است، نه رونق اشتغال.
۸ تیر ۱۴۰۵