عدالت اجتماعی

عدالت اجتماعی در اقتصاد به این معناست که چیدمان قوانین و توزیع منابع طوری باشد که هیچ‌کس به دلیل فقر یا نداشتن رانت، از حقوق اولیه زندگی محروم نشود. این مفهوم فقط به معنای تقسیم مساوی پول بین همه نیست، بلکه یعنی دولت فضایی بسازد که یک جوان در دورافتاده‌ترین روستای مرزی همان شانسی را برای آموزش باکیفیت و رشد شغلی داشته باشد که یک فرد در مرکز پایتخت از آن برخوردار است. در واقع، عدالت یعنی قواعد بازی برای همه یکسان باشد. در واقعیت اقتصاد ایران، عدالت اجتماعی مستقیماً با سفره مردم گره خورده است. وقتی تورم مزمن باعث می‌شود قیمت مسکن و کالاها جهش کند، کسانی که دارایی‌هایی مثل ملک و طلا دارند ثروتمندتر می‌شوند و حقوق‌بگیران روزبه‌روز قدرت خریدشان را از دست می‌دهند. در اینجا عدالت اجتماعی با ابزارهایی مثل نظام مالیاتی هوشمند از ثروتمندان و بازتوزیع آن به نفع دهک‌های ضعیف در قالب بیمه و خدمات عمومی معنا پیدا می‌کند تا شکاف طبقاتی باعث فروپاشی انگیزه و معیشت مردم نشود.