سیاست مالی

سیاست مالی در واقع فرمانِ مدیریت دخل و خرج دولت است. وقتی دولت از طریق لایحه بودجه تعیین می‌کند که چقدر مالیات بگیرد یا چقدر برای پروژه‌های عمرانی و حقوق‌ها هزینه کند، در حال اجرای سیاست مالی است. هدف اصلی این است که با تنظیم این مبالغ، تعادلی در اقتصاد ایجاد شود تا نه رکود باعث بیکاری شود و نه تزریق پولِ بدون پشتوانه، باعث تورم لجام‌گسیخته شود. در ایران، سیاست مالی گره محکمی به درآمدهای نفتی و مالیاتی خورده است. مثلاً وقتی دولت تصمیم می‌گیرد مبلغ یارانه نقدی را افزایش دهد یا پروژه‌های بزرگ جاده‌سازی راه بیندازد، یک سیاست مالی انبساطی را اجرا کرده است. این کار در کوتاه‌مدت ممکن است رونق ایجاد کند، اما اگر دولت برای تامین این هزینه‌ها با کسری بودجه مواجه شود و به استقراض روی بیاورد، نتیجه‌اش در درازمدت تورم و کاهش قدرت خرید در زندگی روزمره ما خواهد بود.