تصدی‌گری دولت

تصدی‌گری دولت به زبان ساده یعنی دولت آستین‌هایش را بالا بزند و خودش مشغولِ خرید، فروش و تولید کالاها شود. در یک اقتصاد سالم، دولت باید مثل یک داورِ بی‌طرف فقط قوانین را بنویسد و بر اجرای آن‌ها نظارت کند، اما در حالت تصدی‌گری، دولت خودش تبدیل به یکی از بزرگ‌ترین بازیکنان زمینِ اقتصاد می‌شود. در ایران، این پدیده را در مالکیت و مدیریت مستقیم دولت بر صنایع بزرگی مثل خودروسازی، بانکداری و پتروشیمی‌ها به وضوح مشاهده می‌کنیم. تصدی‌گری دولت مستقیماً روی کیفیت زندگی و دارایی شما اثر می‌گذارد؛ چون وقتی دولت هم‌زمان هم قانون‌گذار است و هم رقیب، بخش خصوصی واقعی توان رقابت پیدا نمی‌کند و در نتیجه انحصار و کاهش کیفیت رخ می‌دهد. از سوی دیگر، بسیاری از این شرکت‌های دولتی زیان‌ده هستند و دولت برای جبرانِ مخارج آن‌ها، ناچار به استقراض از بانک مرکزی یا بودجه عمومی می‌شود که نتیجه نهایی آن تورم و کوچک شدن سفره مردم است. برای مثال، مدیریت دولتی در صنعت خودرو باعث شده تا علی‌رغم قیمت‌های بالا، نوآوری و رقابت فدای ساختارهای اداری و هزینه‌های بالای مدیریتی شود.