بازگشت پوپولیسم: چرا راست‌گرایان امروز به مدل اقتصادی هوی لانگ روی آورده‌اند؟

جی. دی. ونس با ستایش از هوی لانگ، بر شعارهای پوپولیستی و بازتوزیع ثروت تأکید کرد.

شباهت‌های سبک سخنوری و استراتژی سیاسی میان لانگ و جریان ترامپ بسیار عمیق است.

هر دو جریان از حس سرخوردگی طبقه کارگر برای تمرکز قدرت اجرایی استفاده می‌کنند.

هوی لانگ در دوران رکود بزرگ، فرماندار لوئیزیانا و سپس سناتور شد.

لانگ با نابودی تفکیک قوا، عملاً به یک خودکامه در ایالت خود تبدیل شد.

او از قوانین برای سرکوب مخالفان و انتصاب مستقیم مقامات شهری استفاده می‌کرد.

لانگ اصل تفکیک قوا را مانع خدمت به مردم و غیردموکراتیک می‌دانست.

او پس از ناامیدی از روزولت، تلاش کرد چهره‌ای موقر برای ریاست‌جمهوری بسازد.

لانگ با روزنامه اختصاصی خود، رسانه‌های سنتی را دور می‌زد.

شبکه ارتباطی مستقل او به میلیون‌ها مخاطب دسترسی داشت.

رادیو ابزار اصلی لانگ برای ارتباط مستقیم و آرام کردن ترس‌های مردم بود.

طرح اشتراک ثروت لانگ بر پایه این باور بود که ثروت آمریکا محدود است.

او اقتصاد را حاصل‌جمع صفر می‌دید و ثروتمندان را عامل محرومیت مردم می‌دانست.

لانگ با آمارهای غیردقیق، نابرابری ثروت را بزرگ‌نمایی می‌کرد.

طرح مالیاتی او برای ثروت‌های بالای ۸ میلیون دلار، نرخ ۱۰۰ درصدی داشت.

او خواستار مصادره کامل ارث‌های بالای یک میلیون دلار بود.

هدف لانگ جلوگیری از انباشت ثروت‌های هنگفت بود.

او وعده حداقل درآمد و سرمایه خانوار برای همه آمریکایی‌ها را می‌داد.

سایر وعده‌های او شامل آموزش، بازنشستگی و پروژه‌های عمرانی بود.

لانگ نادیده می‌گرفت که ثروت به شکل کارخانه و املاک است و نقد نمی‌شود.

محاسبات ریاضی طرح او نشان می‌داد که وعده‌هایش غیرقابل اجراست.

استناد ونس به لانگ، نشان‌دهنده اشتراک در ادعای دلسوزی برای طبقه کارگر است.

هر دو جریان به بازار آزاد بی‌اعتمادند و مداخله شدید دولتی را تبلیغ می‌کنند.

لانگ در سال ۱۹۳۵ ترور شد و روزولت از مرگ او احساس آسودگی کرد.

برخی ایده‌های رفاهی لانگ در قالب قوانین روزولت باقی ماند.

پوپولیسم امروز نیز با هزینه‌های سنگین دولتی، بدهی‌های سنگینی برای نسل‌های بعد می‌گذارد.