هاشم اورعی: انرژی ارزان برای صنعت ایران دیگر مزیت نیست، رانت است

هاشم اورعی وضعیت انرژی در صنعت ایران را بحرانی و در حال حرکت به سمت فاجعه توصیف کرد.

کاهش ۱۰ تا ۱۵ درصدی تولید در صنایع به دلیل بحران انرژی، این بخش را به سمت افول برده است.

نبود صورت مسئله واحد در کشور مانع از دستیابی به نتایج مطلوب در حل مشکلات شده است.

اورعی با تکیه بر سابقه دانشگاهی و صنعتی خود، بر لزوم نگاه یکپارچه به انرژی و فولاد تأکید کرد.

مشکلات صنعت فولاد معلول سیاست‌های کلان است و باید به دنبال علت‌های ریشه‌ای بود.

نهادینه شدن انرژی ارزان باعث بی‌توجهی صنایع به پیشرفت فناوری و تصور غلط مزیت دائمی شد.

اورعی مزیت انرژی ارزان را رانت می‌داند که مانع از رقابت‌پذیری واقعی شده است.

تولیدکننده بزرگ فولاد بودن افتخار نیست، بلکه باید پرسید چرا صنعت ما تا این حد انرژی‌بر است.

نگاه سنتی به انرژی دیگر پاسخگو نیست و کمبودهای فصلی به واقعیت روزمره تبدیل شده‌اند.

ناترازی انرژی هشداری بود که از سال‌ها قبل داده شده بود و اکنون به وقوع پیوسته است.

قیمت انرژی با هزینه دسترسی به آن متفاوت است و انرژی غیرقابل دسترس، مزیت محسوب نمی‌شود.

قیمت اقتصادی انرژی حاصل جمع قیمت واقعی و هزینه عدم دسترسی به آن است.

هزینه عدم دسترسی به انرژی، مشکل اصلی صنعت است که مزیت‌های قیمتی را خنثی می‌کند.

افزایش قیمت برق در بازار سبز نشان‌دهنده تغییر شرایط و پایان دوران انرژی ارزان است.

صنعت فولاد برای بقا باید نگاه خود را به انرژی تغییر دهد، چرا که هزینه تولید بالا رفته است.

وزارت نیرو در سال‌های آینده قادر به تأمین پایدار انرژی صنایع نخواهد بود.

مسابقه تولید و مصرف برق بازنده‌ای جز تولید ندارد و افزایش ظرفیت به تنهایی کافی نیست.

صنایع باید به دنبال راهکارهای جایگزین برای تأمین انرژی باشند و به دولت تکیه نکنند.

پیش‌بینی‌ها از کسری شدید گاز در زمستان حکایت دارد که تولید را با چالش مواجه می‌کند.

اولویت تأمین انرژی با بخش خانگی است و صنایع در شرایط ناترازی ناچار به پذیرش محدودیت هستند.

اولویت‌دهی به بخش غیرمولد و خانگی، محدودیت ساختاری برای بخش تولید ایجاد کرده است.

مزیت انرژی باید به سه ویژگی انرژی پاک، پایدار و رقابتی تغییر یابد.

آیا صنعت فولاد ایران با شرایط فعلی می‌تواند سهم خود را در بازار جهانی حفظ کند؟

شدت مصرف انرژی در فولاد جهانی کاهش یافته، اما در ایران روندی فزاینده دارد.

ایران از معدود کشورهایی است که شدت مصرف انرژی در آن افزایش یافته است.

وضعیت ایران در شدت مصرف انرژی نامطلوب است و زنگ خطری جدی محسوب می‌شود.

الزامات کربنی و زیست‌محیطی ممکن است در آینده مانع حضور ایران در بازار جهانی فولاد شود.

انرژی باید به عنوان دارایی استراتژیک دیده شود و صنایع به سمت خودتأمینی حرکت کنند.

تولید برق تخصص صنایع نیست و اجبار آن‌ها به این کار چالش‌برانگیز است.

صنعت فولاد دیگر نمی‌تواند بر فرض دائمی بودن انرژی ارزان دولتی تکیه کند.

صنعت فولاد باید از مسیر فعلی به سمت مدیریت حرفه‌ای و خلق ارزش حرکت کند.

کمبود انرژی معلول سیاست‌های غلط گذشته است و تصادفی رخ نداده است.

باید به سیستم مدیریتی متکی بر رانت پایان داد و به دنبال نقش‌آفرینی مؤثر بود.

فرصت بازسازی صنایع باید به فرصتی برای نوسازی ساختاری تبدیل شود.

نباید کارخانه‌ها را با همان ساختار و نگاه قبلی بازسازی کرد.

بازطراحی نظام مدیریتی صنعت فولاد با اولویت منافع ملی ضروری است.

تمرکز بر حفظ شرایط موجود، دیر یا زود صنعت را با مشکلات جدی مواجه می‌کند.

شاخص‌ها نشان می‌دهند که مشکلات روزبه‌روز پیچیده‌تر و حل آن‌ها دشوارتر می‌شود.

ادامه روند فعلی منجر به افزایش تقاضا برای حمایت‌های دولتی و منابع صندوق توسعه ملی می‌شود.

مدیریت حرفه‌ای باید جایگزین مناسبات غیرحرفه‌ای و رانتی شود.

مدیران صنعتی باید نسبت به حوزه فعالیت خود اشراف و دانش کافی داشته باشند.