دارایی استراتژیک
همچنین: دارایی راهبردی
دارایی استراتژیک آن بخش از سرمایه است که برای روزهای سخت و حفظ بقای مالی در بلندمدت کنار گذاشته میشود. این داراییها را نباید با خریدهای نوسانگیرانه و موقتی اشتباه گرفت؛ چرا که هدف از داشتن آنها، نه سود سریع، بلکه ایجاد یک تکیهگاه محکم است که در برابر تکانههای شدید اقتصادی تغییر ماهیت نمیدهد و ارزش ذاتی خود را حفظ میکند. در واقع اینها داراییهایی هستند که به دلیل کمیابی یا نقش حیاتیشان، جایگزین کردن آنها ساده نیست.
در واقعیتِ زندگی ما ایرانیها، «ملک» یا «طلا» بهترین مثال برای دارایی استراتژیک هستند. وقتی خانوادهای با سختی خانهای تهیه میکند، دیگر با هر نوسانِ قیمت دلار به فکر فروش آن نمیافتد؛ چون میداند این دارایی سپر بلای تورم است و امنیت سکونت و ثروت او را در دهههای آینده تضمین میکند. در سطح کلان نیز، منابعی مثل ذخایر ارزی یا زیرساختهای انرژی، دارایی راهبردی کشور محسوب میشوند که قدرت اقتصادی جامعه در گروی حفظ آنهاست.
چرا الان مهم است
تازهدرآمدهای نفتی برای ایران صرفاً یک منبع درآمد نیست، بلکه «دارایی استراتژیک» برای حفظ ثبات بازار ارز و معیشت مردم است. فشارهای اخیر بر نحوه مدیریت منابع مالی ونزوئلا، بار دیگر زنگ خطر را درباره امنیتِ این داراییهای حیاتی در فضای تحریم به صدا درآورده و نشان میدهد که مالکیت بر این منابع، مرز باریک بین استقلال اقتصادی و تلاطمهای شدید معیشتی است.
آخرین اخبار با این مفهوم
از تحریم تا قیمومت مالی: مدل جدید آمریکا برای تسلط بر درآمدهای نفتی ونزوئلا
آمریکا با جایگزینی مدیریت مستقیم درآمدها بهجای تحریم، ونزوئلا را به اولین آزمایشگاه «قیمومت مالی» در جهان تبدیل کرده است.
۳۰ خرداد ۱۴۰۵