چرا نرخ سود منفی، موتور تورم و ناترازی بانکی در ایران است؟

نرخ واقعی سود منفی ۳۰ درصد، انگیزه سپرده‌گذاری را کاهش و خروج منابع به سمت دارایی‌های دیگر را افزایش داده است.

افزایش سرعت گردش نقدینگی و انتقال پول به حساب‌های جاری، چرخه‌ای تورمی ایجاد کرده است.

سرکوب نرخ بهره باعث ناترازی مالی و وابستگی بانک‌ها به منابع بانک مرکزی شده است.

سهم اضافه‌برداشت بانک‌ها از پایه پولی به ۸۶ درصد رسیده که عامل اصلی خلق پول پرقدرت است.

عدم تطابق منابع و مصارف بانک‌ها، آن‌ها را برای ایفای تعهدات به استقراض از بانک مرکزی وادار می‌کند.

کاهش کیفیت دارایی‌ها و وام‌دهی به اشخاص مرتبط، ناترازی نقدینگی بانک‌ها را تشدید کرده است.

نرخ سود منفی، تقاضا برای تسهیلات را به شدت افزایش داده و ارزیابی اعتباری را دشوار کرده است.

تخصیص غیربهینه منابع به طرح‌های کم‌بازده، بهره‌وری و رشد اقتصادی را کاهش می‌دهد.

محدودیت دسترسی بنگاه‌های کوچک و متوسط به تسهیلات، مانع نوآوری و رشد اقتصادی بلندمدت می‌شود.

وام‌گیری با نرخ پایین در شرایط تورمی، فرصتی برای کسب رانت بدون فعالیت مولد ایجاد کرده است.

وام‌دهی ارتباطی و بنگاه‌داری بانک‌ها، منابع محدود را از دسترس متقاضیان مستقل خارج می‌کند.

تورم ۸۸ درصدی خرداد ۱۴۰۵، ضرورت اصلاحات ساختاری و نرخ سود را بیش از پیش نمایان کرده است.

افزایش نرخ سود به تنهایی کافی نیست و نیازمند اقدامات مکمل در بودجه دولت است.