وام‌دهی ارتباطی

در بانکداری سنتی، بانک‌ها باید بر اساس اعداد و ارقام و وثیقه وام بدهند، اما در وام‌دهی ارتباطی، ملاک اصلی «شناخت» و «رابطه» است. بانک با تکیه بر اطلاعات غیررسمی که از فعالیت‌های مشتری دارد، ریسک او را می‌پذیرد. این روش اگر درست اجرا شود، راه را برای تولیدکنندگانی که سند و ملک ندارند باز می‌کند، اما در ساختار بانکی ما، معمولاً به معنای پارتی‌بازی و ترجیح دادن منافع گروهی بر ضوابط قانونی است. وقتی یک بانک خصوصی در ایران بخش بزرگی از منابعش را به پروژه‌های ساختمانی خودش یا شرکت‌های رفیق و همکار می‌دهد، در واقع از وام‌دهی ارتباطی برای دور زدن قانون استفاده کرده است. این اتفاق مستقیماً به ضرر شماست؛ چون پولی که باید صرف وام‌های خرد، ازدواج یا تولید واقعی شود، در پروژه‌های خاص قفل می‌شود. نتیجه این کار، ناترازی بانک‌ها، چاپ پول برای جبران بدهی و در نهایت تورمی است که هر روز از جیب مردم عادی برداشته می‌شود.