«زیست‌فروکاه»؛ وقتی شهر به جای رفاه، فقر و نابرابری تولید می‌کند

معرفی مفهوم «زیست‌فروکاه» به عنوان فرآیند تقلیل حیات شهری به حداقل‌های زیستی ناپایدار.

افزایش سهم مسکن به ۴۳ درصد هزینه خانوار و تغییر هدف زندگی از رفاه به بقا.

بی‌معنا شدن «حق به شهر» در صورت عدم تضمین حق به مسکن باثبات.

تبدیل حاشیه‌نشینی به بخشی تثبیت‌شده و ساختاری از سازمان فضایی شهرهای ایران.

ظهور پدیده «حاشیه در مرکز» در هسته‌های تاریخی و فرسوده شهرها.

نقد نگاه کالبدمحور دولت که تنها به ترمیم پوسته و بازتولید محرومیت می‌انجامد.

تبدیل فقر شهری به پدیده‌ای بین‌نسلی که افق تحرک اجتماعی کودکان را مسدود می‌کند.

شهر به ماشینی برای بلع درآمد اکثریت و تولید ثروت برای اقلیتی خاص تبدیل شده است.

ضرورت تغییر رویکرد سیاستگذاری از نوسازی فیزیکی به توزیع عادلانه فرصت‌های شهری.

فقر شهری نه یک عارضه جانبی، بلکه منطق مسلط تولید شهرهای نابرابر در ایران است.