کنترل صادرات
کنترل صادرات ابزاری در دست دولت است که با آن تعیین میکند چه کالایی، به چه میزان و توسط چه کسی اجازه خروج از کشور را دارد. در واقع دولت با وضع عوارض سنگین یا ممنوعیت کامل، ترمز صادرات را میکشد تا کالا به جای بازارهای جهانی، در بازار داخل عرضه شود. این سیاست معمولاً زمانی اجرا میشود که بیم آن میرود صادرات بیش از حد یک محصول، باعث نایاب شدن یا جهش قیمت آن برای مردم خودمان شود.
این تصمیمات مستقیماً روی قیمتهای روزمره اثر میگذارد؛ مثلاً وقتی قیمت پیاز یا گوجهفرنگی در بازار ایران ناگهان بالا میرود، دولت با ممنوعیت صادرات آنها سعی میکند قیمت را در مغازهها پایین بیاورد. اگرچه این کار در کوتاهمدت به نفع مصرفکننده است، اما در بلندمدت میتواند به ضرر کشاورز و تولیدکننده باشد؛ چرا که آنها بازارهای صادراتی خود را از دست میدهند و ورود ارز به کشور که برای ثبات قیمت دلار حیاتی است، با اختلال مواجه میشود.
چرا الان مهم است
تازهمحدودیتهای صادراتی دیگر صرفاً ابزاری تجاری نیستند، بلکه به سلاحی در جنگهای اقتصادی تبدیل شدهاند. فشار اخیر آمریکا بر زنجیره تأمین چین، زنگ خطری برای اقتصاد ایران است؛ چرا که هرگونه تغییر در نقشه تجارت جهانیِ شرکای استراتژیک ما، مستقیماً بر دسترسی ایران به تکنولوژی و بازارهای صادراتی اثر گذاشته و امنیت درآمدهای ارزی کشور را تحتالشعاع قرار میدهد.
آخرین اخبار با این مفهوم
استراتژی جدید آمریکا برای محاصره اقتصادی چین از طریق بازطراحی زنجیره تأمین جهانی
آمریکا با توافقهای دوجانبه، شرکای تجاری خود را به کاهش همکاری با چین و بستن مسیرهای دور زدن تعرفهها مجبور میکند.
۳۰ خرداد ۱۴۰۵