کراکر

کراکر را مثل یک آشپزخانه صنعتی بزرگ تصور کنید که مواد خام و ارزان مثل گاز اِتان یا نفت سفید (نفتا) را می‌گیرد و با حرارت بسیار بالا، ساختار آن‌ها را خرد می‌کند. نتیجه این «شکستن»، تولید گازهایی مثل اتیلن و پروپیلن است که الفبای صنعت پتروشیمی هستند. بدون کراکرها، نفت و گاز ایران فقط برای سوختن و گرمایش کاربرد داشتند، اما این واحدها اجازه می‌دهند از این منابع خام، ثروت و کالاهای باارزش ساخته شود. در اقتصاد ایران، کراکرها نبض بازار ارز و کالاهای مصرفی هستند. وقتی یک واحد کراکر بزرگ مثل آریاساسول یا جم برای تعمیرات متوقف می‌شود، عرضه مواد اولیه پلاستیک در بورس کالا کم شده و بلافاصله قیمت سبد، نایلون و ظروف یک‌بارمصرف در مغازه‌ها بالا می‌رود. از طرفی، بخش بزرگی از دلارهای صادراتی که برای ثبات بازار ارز حیاتی است، از فروش محصولات همین کراکرها به دست می‌آید؛ بنابراین سلامت این واحدها مستقیماً با قدرت خرید و قیمت دلار در جیب ما گره خورده است.