هزینه حملونقل
هزینه حملونقل صرفاً به معنای کرایه تریلی یا وانت نیست؛ بلکه مجموعهای از مخارج شامل سوخت، استهلاک خودرو، قطعات یدکی، حقوق راننده و حتی هزینههای پنهانی مثل ترافیک و کیفیت جادهها را در بر میگیرد. در کشوری پهناور مثل ایران که بخش بزرگی از کالاها به جای ریل، از طریق جاده جابهجا میشوند، این هزینه شریان حیاتی اقتصاد محسوب میشود و هر تغییری در آن، مانند یک موج به تمام بخشهای تولیدی و خدماتی سرایت میکند.
وقتی قیمت لاستیک، روغن موتور یا بنزین و گازوئیل افزایش مییابد، اثر آن بلافاصله در سفره مردم ظاهر میشود. به عنوان مثال، بخش بزرگی از قیمت میوهای که در تهران میخرید، مربوط به هزینه جابهجایی آن از جنوب یا شمال کشور است. چون تولیدکننده یا واسطه نمیتواند این مخارج اضافه را از جیب بپردازد، آن را روی قیمت نهایی محصول میکشد؛ بنابراین هزینه حملونقل یکی از موتورهای خاموش اما قدرتمند تورم در ایران است که مستقیماً قدرت خرید شما را هدف قرار میدهد.
چرا الان مهم است
تازهدر اقتصاد ایران که تحریمها مسیرهای سنتی تجارت را دشوار کرده، «هزینه حملونقل» فقط کرایه کامیون نیست؛ بلکه تعیینکننده قیمت نهایی کالای سفره مردم است. تمرکز دوباره بر ظرفیت دریای خزر نشان میدهد که ایران به دنبال کوتاهترین و ارزانترین مسیر برای دور زدن محدودیتها و کاهش هزینههای گزاف لجستیکی در تجارت خارجی است.
آخرین اخبار با این مفهوم

دریای خزر؛ شاهراه نادیده گرفته شده برای دور زدن تحریمها و کاهش هزینههای تجارت
فعالسازی ظرفیت بنادر شمالی میتواند با کوتاهتر کردن مسیرهای تجاری، وابستگی به بنادر جنوبی و کشورهای حاشیه خلیج فارس را کاهش دهد.
۳۱ خرداد ۱۴۰۵