نسبت کفایت سرمایه

نسبت کفایت سرمایه در واقع خط‌کشی برای سنجش بنیه مالی بانک است. وقتی شما در بانکی پول می‌گذارید، بانک آن را به دیگران وام می‌دهد یا صرف سرمایه‌گذاری می‌کند. اگر این وام‌ها بازگشت داده نشوند، بانک باید از جیب خودش یعنی سرمایه سهامدارانش خسارت را جبران کند. این نسبت مشخص می‌کند که بانک چقدر سرمایه واقعی در اختیار دارد تا در روزهای سخت، بدون دست‌اندازی به پول مردم یا نیاز به کمک اضطراری دولت، روی پای خودش بایستد.

در اقتصاد ایران، پایین بودن این نسبت در بسیاری از بانک‌ها یک زنگ خطر جدی برای تورم است. وقتی کفایت سرمایه بانکی از حد استاندارد کمتر شود، آن بانک برای تراز کردن حساب‌هایش مجبور به استقراض از بانک مرکزی می‌شود که نتیجه مستقیم آن چاپ پول و گران شدن کالاهاست. برای شما به عنوان یک شهروند، بالا بودن این عدد در کارنامه یک بانک به معنای امنیت بیشتر سپرده‌ها و ریسک کمترِ قفل شدن پولتان در زمان تلاطم‌های اقتصادی است.