مطلوبیت

مطلوبیت در واقع همان ارزشِ ذهنی است که ما برای دارایی‌هایمان قائل می‌شویم. برخلاف قیمت که روی برچسب کالا نوشته شده، مطلوبیت درون ذهن مصرف‌کننده است. برای مثال، اولین لیوان چای در یک عصر سرد زمستانی مطلوبیت بسیار بالایی دارد، اما لیوان سوم یا چهارم دیگر آن لذت اولیه را نمی‌دهد. این نشان می‌دهد که مطلوبیت یک کالا با مصرف مداوم کاهش می‌یابد و همین موضوع باعث می‌شود ما برای خرید هر واحدِ اضافه از یک کالا، تمایل کمتری به پرداخت پول داشته باشیم. در اقتصاد ایران که با محدودیت بودجه و تورم روبه‌رو هستیم، درک مطلوبیت به ما کمک می‌کند تا بفهمیم چرا افراد با وجود قیمت‌های بالا، همچنان به دنبال خرید کالاهای خاصی هستند. مثلاً وقتی شخصی با وجود درآمد متوسط، بخش بزرگی از سرمایه‌اش را صرف خرید سکه یا طلا می‌کند، در واقع به دنبال مطلوبیتِ «امنیت روانی» در برابر کاهش ارزش پول است. در واقع ما هر روز در حال چانه‌زنی ذهنی هستیم تا با ریال‌های محدودمان، کالایی را بخریم که بیشترین رضایت یا امنیت را برای زندگی و آینده‌مان فراهم کند.