مشارکت در تولید

مشارکت در تولید یک روش تامین مالی است که در آن سرمایه‌گذار و تولیدکننده در یک مسیر مشترک قرار می‌گیرند. در اقتصاد ایران، این مفهوم بیشتر در قالب قراردادهایی دیده می‌شود که فرد پولش را برای ساخت یک کالا یا راه‌اندازی یک خط تولید می‌پردازد. برخلاف سپرده‌های بانکی که نرخ سود ثابتی دارند، در اینجا سود نهایی بر اساس عملکرد واقعی آن کسب‌وکار تقسیم می‌شود و هر دو طرف در ریسک و منفعت پروژه سهیم هستند.

برای مردم عادی در ایران، ملموس‌ترین مثال این مفهوم طرح‌های پیش‌فروش خودرو یا پروژه‌های ساختمانی است. وقتی شما پولی را به یک واحد تولیدی می‌دهید، در واقع به جای گرفتن سودِ کاغذی، در فرآیند خلق یک کالا شریک می‌شوید. اهمیت این موضوع در این است که اگر تورم باعث گران شدن محصول نهایی شود، ارزش سرمایه شما هم معمولاً همپای آن رشد می‌کند. این روش راهی برای حفظ قدرت خرید در برابر تورم است، به شرطی که پروژه طبق برنامه پیش برود و به مرحله تولید و فروش برسد.