قاچاق سوخت

قاچاق سوخت در ایران یعنی جابه‌جایی مخفیانه بنزین و به‌ویژه گازوئیل به خارج از مرزها برای رسیدن به سودهای کلان. وقتی دولت برای حمایت از معیشت یا تولید، قیمت سوخت را در داخل بسیار پایین‌تر از نرخ واقعی نگه می‌دارد، انگیزه‌ای قوی برای دلالان ایجاد می‌شود تا این کالای ارزان را بخرند و در مرزهای شرقی یا غربی به چندین برابر قیمت بفروشند. این کار باعث می‌شود بخشی از یارانه‌ای که باید به جیب مردم ایران برود، عملاً نصیب قاچاقچیان و مصرف‌کنندگان خارجی شود.

این اتفاق مستقیماً روی کیفیت زندگی مردم اثر دارد؛ چرا که بودجه‌ای که می‌توانست صرف ساخت جاده، بیمارستان یا بهبود حمل‌ونقل عمومی شود، صرف واردات مجدد سوختی می‌شود که قبلاً قاچاق شده است. برای مثال، وقتی گازوئیلِ مورد نیاز نیروگاه‌ها قاچاق می‌شود، دولت ناچار است برای جبران کمبود، سوخت‌های جایگزین و گاهی آلاینده بسوزاند که نتیجه‌اش آلودگی هوا و آسیب به سلامت شهروندان است. در واقع، قاچاق سوخت یعنی هدررفتِ ثروتی که متعلق به همه ایرانی‌هاست و باعث ناترازی در بودجه کشور می‌شود.