سرمایه‌گذاری دولتی

دولت‌ها دو نوع خرج اصلی دارند؛ یکی هزینه‌های روزمره مثل حقوق کارمندان که به آن هزینه جاری می‌گویند و دیگری پولی که برای ساخت‌وساز و پروژه‌های بزرگ کنار می‌گذارند. سرمایه‌گذاری دولتی همان بخش دوم است که قرار است چرخ‌های اقتصاد را در بلندمدت بچرخاند. در بودجه ایران، وقتی از این اصطلاح حرف می‌زنیم، منظورمان پروژه‌های عمرانی است که از ساخت اتوبان‌های بین‌شهری گرفته تا توسعه شبکه گاز و نوسازی مدارس را شامل می‌شود. این هزینه‌ها در واقع تبدیل پول نفت یا مالیات به دارایی‌های فیزیکی برای کشور است. این عدد برای زندگی روزمره شما بسیار مهم است چون هر چقدر سرمایه‌گذاری دولتی کمتر شود، کیفیت زیرساخت‌ها افت می‌کند. مثلاً وقتی در سال‌های اخیر به دلیل کسری بودجه، سهم بودجه عمرانی کم شده و صرف هزینه‌های فوری شده است، نتیجه‌اش را در ناترازی برق و گاز یا فرسودگی جاده‌ها می‌بینیم. کاهش این سرمایه‌گذاری یعنی پروژه‌های ساختمانی نیمه‌کاره می‌مانند، اشتغال در بخش مهندسی و کارگری کم می‌شود و در نهایت، هزینه تولید برای کارخانه‌ها بالا می‌رود که دودش مستقیم به چشم مصرف‌کننده می‌رود.