دیپلماسی تجاری

دیپلماسی تجاری یعنی دولت به جای حرف‌های تشریفاتی، از قدرت سیاسی‌اش استفاده کند تا راه را برای فروش کالا و خدمات ایرانی در دنیا باز کند. در واقع، سفیران و رایزن‌ها مثل بازاریاب‌های ملی عمل می‌کنند تا موانع قانونی و گمرکی را از پیش پای صادرکنندگان بردارند و قراردادهایی ببندند که هزینه تجارت با کشورهای دیگر را برای ما ارزان‌تر کند. وقتی دیپلماسی تجاری موفق عمل کند، مثلاً با حذف تعرفه صادرات به کشورهای همسایه یا اتحادیه اوراسیا، تولیدکننده داخلی می‌تواند محصولاتش را راحت‌تر بفروشد. این یعنی ورود دلارِ حاصل از صادرات به بازار ایران بیشتر می‌شود که نتیجه مستقیم آن ثبات قیمت ارز و حفظ قدرت خرید در زندگی روزمره مردم است. در مقابل، اگر در این میدان ضعیف باشیم، بازارهای منطقه را به رقبایی مثل ترکیه واگذار می‌کنیم و فرصت‌های شغلی و درآمد ارزی کشور محدود می‌شود.