دارایی‌های سرگردان

دارایی‌های سرگردان در واقع همان نقدینگی آماده‌باشی است که صاحبانش تمایلی به بلوکه کردن آن در پروژه‌های طولانی‌مدت یا سپرده‌های بانکی ندارند. این پول‌ها مانند جریانی تند و بی‌هدف، به دنبال کوچک‌ترین نشانه از سود یا ترس از تورم، از یک بازار به بازار دیگر هجوم می‌برند. وقتی اعتماد به ثبات اقتصادی کم باشد، مردم ترجیح می‌دهند پول خود را نقد یا در دارایی‌هایی با نقدشوندگی بالا نگه دارند تا به محض تغییر شرایط، سریعاً آن را جابه‌جا کنند.

در اقتصاد ایران، این پدیده را زمانی می‌بینیم که ناگهان تقاضا برای خرید حواله خودرو یا سکه اوج می‌گیرد. این سرمایه‌ها به جای آنکه صرف ساخت کارخانه و ایجاد شغل شوند، صرفاً قیمت‌ها را در بازارهای مختلف به صورت کاذب بالا می‌برند. برای یک شهروند معمولی، وجود دارایی‌های سرگردان در سطح کلان به معنای بی‌ثباتی دائمی است؛ چرا که این حجم عظیم پول می‌تواند هر لحظه تعادل یک بازار، مثلاً بازار مسکن یا لوازم خانگی را به هم بزند و باعث شود قدرت خرید شما به شکل ناگهانی افت کند.