حق پخش تلویزیونی

حق پخش تلویزیونی در واقع بهای تماشای یک رویداد از راه دور است. وقتی یک مسابقه فوتبال یا برنامه پرمخاطب پخش می‌شود، شبکه‌های تلویزیونی با جذب آگهی‌های بازرگانی درآمد کسب می‌کنند. منطق این قرارداد ساده است: تلویزیون بخشی از سود تبلیغات را به برگزارکننده (مثلاً باشگاه فوتبال) می‌دهد تا او هم بتواند هزینه‌های تولید آن جذابیت را تامین کند. در اقتصاد ایران، نبودِ تلویزیون‌های خصوصی باعث شده رقابتی برای خرید این حق وجود نداشته باشد و صداوسیما مبلغ بسیار ناچیزی را به ورزش اختصاص دهد. این موضوع مستقیماً روی جیب مردم اثر می‌گذارد؛ وقتی باشگاه‌های بزرگی مثل استقلال و پرسپولیس سهم واقعی خود را از قاب تلویزیون نگیرند، مجبور می‌شوند برای جبران هزینه‌ها قیمت بلیت را بالا ببرند یا با بدهی‌های سنگین، کیفیت تیم را فدای بی‌پولی کنند که در نهایت منجر به افت سرمایه اجتماعی و تفریح ارزان مردم می‌شود.