حاکمیت ساحلی

حاکمیت ساحلی یعنی دولت ایران اجازه دارد در محدوده‌ای مشخص از دریاهای اطرافش، قانون وضع کند و از منابع آن استفاده کند. این مفهوم فقط یک بحث سیاسی یا مرزی نیست؛ بلکه به معنای مالکیت بر ذخایر عظیم گاز در پارس جنوبی، حق ماهیگیری صیادان در بنادر جنوب و شمال و کنترل مسیرهای حیاتی تجارت دریایی است که بخش بزرگی از کالاهای اساسی و مواد اولیه کارخانه‌ها از آنجا وارد کشور می‌شوند.

اهمیت این حاکمیت برای جیب مردم در امنیت انرژی و قیمت کالاها نهفته است. وقتی ایران حاکمیت خود را در میادین مشترک گازی تثبیت می‌کند، یعنی ناترازی گاز کمتر و چرخ صنعت روان‌تر می‌چرخد. از طرفی، هرگونه چالش در اقتدار ساحلی یا امنیت تنگه هرمز، بلافاصله هزینه بیمه کشتی‌ها و حمل‌ونقل بین‌المللی را بالا می‌برد که نتیجه‌اش را مردم در گرانی کالاهای وارداتی و نوسان قیمت دلار مشاهده می‌کنند؛ بنابراین حاکمیت ساحلی ضامن ثبات هزینه‌های زندگی و درآمدهای ارزی کشور است.